رفتن به کنسرت محمد رضا لطفی کافی بود برایم تا اندکی از این دنیا و شر و شورش غافل شوم .

دو قسمت اول کنسرت استاد لطفی، بیشتر همان معرفی شاگردانش در قالب دو گروه بانوان شیدا و بازسازی شیدا بود  که  خوب اجرا کردند و بر دل می نشست خاصه گروه بانوان شیدا که چیزی کم نداشت و چه خوب به همراه  علیرضا شاه محمدی اجرا کردند :

ما در خلوت به روی غیر ببستیم

از همه باز آمدیم و با تو نشستیم

آنچه نه پیوند یار بود بریدیم

وآنچه نه سوگند دوست بود شکستیم

مردم هشیار از این معامله دورند

شاید اگر عیب ما کنند که مستیم

در همه شهری عزیز و پیش تو خواریم

در همه ملکی رفیع و پیش تو پستیم  

اما قسمت سوم این سه گانه چیز دیگری بود .

اجرای قوی محمد معتمدی با تار استاد چیز دیگری بود و اگرچه درمیانه اجرا تار لطفی شهید شد اما او با چیره دستی تمام سه تارش را جایگزبن کرد تا کسی متوجه نشود .

معتمدی در این بخش برنامه از حافظ ، مولاناو سایه  خواند ولی آنچه برای من این قسمت را جذابتر کرد تصنیف

"وطن من "بود که سراینده اش لطفی بود که معتمدی خوب اجرایش کرد و من دوستش دارم آنجا که می گوید:

همره من تو بمان       بستر عشق جهان

عطر یاس و سمنی      گلرخ عشق منی  

ای وطن خاک شهان     جام جم در تو نهان

تو بمان سبز وبلند         آذر آباد سهند

نروی از نظرم             نام ایران زسرم

خاک تو پیرهنم          تویی ایران وطنم