روزمرگي ها

خانه جديد

roozmaregiha — Mon, 19 May 2008 14:35:53 GMT

در سومين ساگرد تولد" روزمرگي ها " وبلاگ من فيلتر شد .

براي همين بار وبلاگ به دوش رفتم به :

روزمرگي ها ۲

برايم دل كندن از اين خانه سخت است اما چه توان كرد كه ...

roozmaregiha — Mon, 19 May 2008 14:34:08 GMT

در سومين ساگرد تولد" روزمرگي ها " وبلاگ من فيلتر شد .

براي همين بار وبلاگ به دوش رفتم به :

روزمرگي ها ۲

یک شب یا سه گانه های شیدا +پرسپولیس زلزله

roozmaregiha — Sat, 17 May 2008 07:42:18 GMT

رفتن به کنسرت محمد رضا لطفی کافی بود برایم تا اندکی از این دنیا و شر و شورش غافل شوم .

دو قسمت اول کنسرت استاد لطفی، بیشتر همان معرفی شاگردانش در قالب دو گروه بانوان شیدا و بازسازی شیدا بود که خوب اجرا کردند و بر دل می نشست خاصه گروه بانوان شیدا که چیزی کم نداشت و چه خوب به همراه علیرضا شاه محمدی اجرا کردند :

ما در خلوت به روی غیر ببستیم

از همه باز آمدیم و با تو نشستیم

آنچه نه پیوند یار بود بریدیم

وآنچه نه سوگند دوست بود شکستیم

مردم هشیار از این معامله دورند

شاید اگر عیب ما کنند که مستیم

در همه شهری عزیز و پیش تو خواریم

در همه ملکی رفیع و پیش تو پستیم

اما قسمت سوم این سه گانه چیز دیگری بود .

اجرای قوی محمد معتمدی با تار استاد چیز دیگری بود و اگرچه درمیانه اجرا تار لطفی شهید شد اما او با چیره دستی تمام سه تارش را جایگزبن کرد تا کسی متوجه نشود .

معتمدی در این بخش برنامه از حافظ ، مولاناو سایه خواند ولی آنچه برای من این قسمت را جذابتر کرد تصنیف

"وطن من "بود که سراینده اش لطفی بود که معتمدی خوب اجرایش کرد و من دوستش دارم آنجا که می گوید:

همره من تو بمان بستر عشق جهان

عطر یاس و سمنی گلرخ عشق منی

ای وطن خاک شهان جام جم در تو نهان

تو بمان سبز وبلند آذر آباد سهند

نروی از نظرم نام ایران زسرم

خاک تو پیرهنم تویی ایران وطنم

و حالا حال بهتری دارم ....

پ.ن

پرسپولیس زلزله

محبوب هرچی دله

تبریک برای پیروزی سرخپوشانی که روزهای خاکستری شهرمان را قرمزکردند

رنگ زندگی رنگ هیجان

خوشحالم که شادی به ما هم سری زد!

آرزوهای محال روزنامه نگارانه

roozmaregiha — Mon, 12 May 2008 15:57:09 GMT

اين روزها سوژه براي نوشتن از در و ديوار مي بارد و به قولي بره كشون ما روزنامه نگارهاست .

نوشتن از نامه هاي مختلفي كه مقامات مكرمه به جاي رسيدن به امور محوله به هم مي نويسند و جالب آن كه دردي هم دوا نمي كنند اين نامه ها !!

نوشتن از رياست مجلس هشتم كه خواب و خوراك از اصولگرايان ربوده ،پرداختن به دستور رييس دولت اصولگرا براي واردات بنزين ، نوشتن از دادگاه دوباره مجيد قصابان ،حضور وزير بازرگاني براي استيضاح در مجلس و هزار تا سوژه تلخ تر از زهرِ از اين دست .

اما چه سود كه با نوشتن هر كدام تنها ، غمي به غمهاي غمناك اضافه مي شود و بس.

درست است كه قرار بود روزنامه نگار چشم تيز بين جامعه باشد و خطاها را گوشزد كند و درست تر كه استادانمان يادمان دادند كه بايد هيچ خطايي را ناديده نگداشت و ركن چهارم دموكراسي هستيم و ...

اما قرار نبود كه تنها روايت گر تلخي ها باشد روزنامه نگار !

قرار بود خوبي ها و خوشي ها هم گزارش شوند وتيتر يك صفحه شوند اما دريغ!

حالا خيلي وقت است كه دلم براي يك ،تيتر يك امييدوار كننده لك زده است و دستم نمي رود كه باز هم از تلخي ها بنويسم .

حالا اغلب اوقات دلم مي خواهد چشمانم را ببندم و آرزوهايي كنم كه روزگاري محال نبود

وگاهي شعر اخوان را كه زماني دوست نداشتم بخوانم كه

نادري پيدا نخواهد شد اميد

كاشكي اسكندري پيدا شود!!!

و گاه دلم مي خواهد كه ...

اگر این روزگار بگذارد اگر....

دیدم که ...

roozmaregiha — Wed, 23 Apr 2008 16:10:23 GMT

...من خود به چشم خویشتن دیدم که جانم می رود

خدایا

roozmaregiha — Fri, 18 Apr 2008 14:59:46 GMT

خدایا

آسان بودن دشوار است

آسانم کن

خداوندا

کلام تو بودن دشوار است

بارانم کن

خداوندا

آن نیستم که باید آنم کن ." " ضیاء موحد"

پ.ن

خوشحالم که خانم مقدم آزاد شد.

براي مادر كمپين يك ميليون امضا

roozmaregiha — Wed, 09 Apr 2008 13:41:23 GMT

خديجه مقدم را از همان زماني شناختم كه ميدان هفت تير شاهد تلخ ترين روز خود بود

روزي كه بسياري از دوستان و فعالان زن پس از بدترين برخورد فيزيكي بازداشت شدند.

همان روز كه عكس كشان كشان بردن دلارام اشكم را در آورد ومهندس موسوي به خانه بر نگشت .

نمي دانم چند روز پس از آن اتفاق بود كه ديدمش و در اولين ديدار چه بر دلم نشست مادر معنوي جنبش زنان .

بعدها در دستگيري بچه هاي تحكيم وحدت و ادوار در مقابل دانشگاه امير كبير با او بيشتر آشنا شدم وهمان جا بود كه تشكيل كميته مادران را پيشنهاد داد .كميته اي كه چه به جا بود و علاوه بر آرامش قلبي به مادران چقدر ديد آنها را نسبت به فرزندانشان تغيير داد

و حالا چهره خندان ،مهربان و قوي جنبش زنان در بازداشت است وچه تلخ كه ديگر خانم مقدمي براي دلداري دادن ديگران نيست هرچند كه مثل او در ميان فعالان زن كم نيست .

آرزوي قوي ماندن براي خانم مقدم خنده دار است كه او خود منبع انرژي است پس تنها براي مادر خندان كمپين يك ميليون امضا آرزوي آزادي دارم آرزويي كه اميدوارم بر آورده شدنش دير و دورنباشد ....

...

roozmaregiha — Tue, 08 Apr 2008 12:28:57 GMT

خدا گواه كه هر جا كه هست با اويم

"حافظ"

یک روز قشنگ بارانی در سال جدید

roozmaregiha — Fri, 28 Mar 2008 08:11:18 GMT

"یک روز قشنگ بارانی" راپس از آن که اندکی از مهمان بازی های سال جدید فارغ شدم خواندم وبا هر داستان کوتاهش دری به رویم گشوده شد وتصوری به من دست داد که قابل توصیف نیست.

انصاف باید داد که این۵داستان کوتاه امانوئل اشمیت که خانم شهلا حائری ترجمه اشان را بر عهده داشته است جذابتر ازآنند که که بتوان گفت.

زندگی زنانی که هر یک سرنوشتی جداگانه را سپری کرده اند و کسی چه می داند شاید زمانی که در خیابان و در حال قدم زدن از سویی به سوی دیگریم ویا می دویم که مبادا دیر به کارمان برسیم یکی از آن ها از کنارمان عبور کنند.

یا از کجا معلوم که یکی ازما شبیه آنها نباشیم وآینده ای شبیه به آنها در انتظارمان!

قشنگ ترین اتفاق فرهنگی ام در این یک نه روز گذشته از سال جدید همین کتاب کوچک ۱۰۰ صفحه ای بود که چقدر دوست دارمش.

راستی چه حواس پرتم که سال نو را به همه میهمانان این وبلاگ و عزیزانم تبریک نگفته ام

عزیزان دیده و ندیده ام سال نو مبارک.

به دوستان روزنامه نگار گیلانی ام

roozmaregiha — Wed, 12 Mar 2008 14:39:19 GMT

دم دمای عید که می شود بوی لباس نو گلهای بهاری خرید عید و بچه های کوچک که کشان کشان دستان مادر را می کشند هوایی می کند آدم را ،آن قدر که یادت می رود دوستان روزنامه نگارت در آستانه نغییر سال به زندان محکوم شده اند وتو بی خبر مانده ای ؟

خبر محکومیت آرش بهمنی ،بابک مهدیزاده ،کوهزاد اسماعیلی و علی انجم را در روز خواندم و متاثرشدم که چه بی صدا دوستانم محکوم شدند به حبس و زندان!

از منی که عضو کوچک خانواده مطبوعاتم کار آنچنانی بر نمی آید برای دوستان دیده و نادیده ام که اخبار انتخابات یخ زده و حال و هوای عید و البته روزنامه های محصور به خط قرمز همگی دست به دست هم داده اند تا گم شود نا عدالتی روا شده در حق دوستان روزنامه نگار گیلانی ام.

تنها توانم نوشتن در این فضای مجازی و اعلام حمایت از دوستان عزیزم بود که مثل همیشه ایفای نقششان و اجرای رسالتشان شده جرم ناکرده اشان.

بابک ،آرش ،کوهزاد و علی عزیز به امید توقف حکمتان و رسیدن روزی برای نوشتن بدون خطوط قرمز دست و پاگیر.